Бир куни Сомуил пайғамбар Толутнинг олдига келиб бундай дедилар:

«Оллоҳнинг амри билан мен сени подшоҳликка масҳ қилган эдим. Энди Унинг каломига қулоқ сол.

“Мен Амолиқ халқини мажозот қи­ла­ман! – дейди Исроил лашкарининг Худоси. – Бани Исроил Мисрдан чиққанида амо­лиқ­лар сизларга ҳужум қилган. Энди сен Амо­лиққа қарши ҳужум қил! Эркагу аёл, кат­таю кичик ҳеч кимни аяма! Ҳўкизидан тор­тиб қўйигача, туясидан тортиб эшаги­га­ча ҳаммасини нобуд қил!”»

Шундан сўнг Толут ҳамма ёққа элчи юбориб, одамларни Талойим шаҳрига келишга даъват қилди. Ҳаммаси бўлиб икки юз ўн минг пиёда жангчи йиғилди.¹

Кейин подшоҳ қўшини билан Амолиқ ша­ҳар­ларидан бирига яқин келиб, қў­ши­ни­ни бир дарага жойлаштирди ва ўша ерда яшай­ди­ган кенитликларни:

«Амо­лиқ­лар ора­си­дан чиқиб кетинг­лар, бўлмаса улар билан бирга ҳалок бўласизлар. Бани Ис­ро­ил Мисрдан чиққан пайтда сизлар бизга ях­ши­лик қилган эдингизлар», деб огоҳлан­тир­ди.

Кенитликлар кетгач, Толут Амолиққа ҳу­жум қилиб, уларни Ҳавиладан Миср шар­қи­даги Шургача бўлган ҳудудда тор-мор қилди. Амолиқлар подшоҳи Ажожни асир олди, қолганларни битта қўймай қи­лич­дан ўт­казди. Ҳайвонларнинг заиф ва май­да­ла­ри­­ни ўлдириб, яхшиларини эса ўз­лари билан олиб кетдилар.

Шунда Оллоҳ таоло Сомуил пайғамбарга: «Мен Толутни подшоҳликдан маҳрум қи­ла­ман, у Мендан юз ўгирди, айтганларимни бажармади», деб ваҳий юборди.

Сомуил пайғамбар буни эшитиб, кўп мутаассир бўлдилар. Бутун кечани Оллоҳга нола қилиш билан ўтказдилар. Кейин саҳар ўрнидан туриб, Толутнинг олдига йўл ол­ди­лар.

Борсалар, у Кармилга кетган экан. Эриш­ган ғалабаси учун у ерда ёдгорлик ўр­на­тиб, кейин Гилгалга кетибди. Сомуил пай­ғам­бар кейин Гилгалга бордилар.

Толутни учратиб, ҳол-аҳвол сўрашгач, под­шоҳ:

—Мен Худонинг амрини адо этдим! — деди.

—Адо этдинг?! Унда нега қулоғимга қўй­лар­нинг маъраши, молларнинг мўъраши эши­ти­ляпти? — деб сўради пайғамбар.

—Булар йигитларим амолиқлардан олган моллар, – деди подшоҳ. – Энг сара қўй-сигирларни Оллоҳга қурбон қиламиз, деб олиб қолишди. Лекин бошқа бирон нарсани тирик қолдирганимиз йўқ.

—Тўхта, – дедилар пайғамбар, – мен сенга Оллоҳ бугун тунда нима деганини айтай.

—Айтинг, — деди Толут.

«Сен ўзингни ҳеч ким эмасман, деб юрганингда ким сени Исроил устидан под­шоҳ­ликка масҳ этди? Оллоҳ эмасми? – дедилар ҳазрати Сомуил. – У сенга: “Бориб фосиқ амолиқларни йўқ қил, улардан ҳеч кимни тирик қолдирма!” деб амр қилган эди. Нега амрини адо этмадинг? Нега ўлжага ташланиб, Оллоҳнинг қаҳрини келтирдинг?»

«Мен Оллоҳнинг айтганини қилдим! – деб жавоб берди подшоҳ. – Амолиқларга ҳужум қилдим, подшоси Ажожни асир олдим, халқини қиличдан ўтказдим. Йигитларим Оллоҳга қурбонлик қилайлик, деб йўқ қилиш керак бўлган ҳайвонларнинг энг яхшиларини Гилгалга олиб келишди».

«Худога нима маъқул: қурбонликми ёки итоат? – деб сўрадилар Сомуил пайғамбар. – Итоат этиш қурбонлик келтиришдан, бўй­суниш қўчқорлар чарвидан афзал. Чунки исён жодугарлик билан, саркашлик бутпа­раст­лик билан тенг. Оллоҳнинг амрини рад эт­ганинг учун, У сени подшоҳликдан рад этди».

«Мен гуноҳ қилдим, – деди Толут. – Одамлардан қўрқиб, Оллоҳнинг амрини, сизнинг сўзингизни бажарганим йўқ. Одамларнинг гапига кирдим. Гуноҳимдан ўтинг, бирга ибодатга борайлик!»

«Йўқ! Мен сен билан бормайман! Сен Оллоҳ­нинг гапини рад қилдинг, Оллоҳ под­шоҳ­ликни сендан рад қилди», дедилар Сомуил пайғамбар ва кетиш учун ор­қа­си­га бу­рил­дилар.

Толут тўхтатаман деб, кийи­ми­­нинг баридан ушлаган эди, этаги йиртилиб қўлида қолди.

Сомуил пайғамбар: «Бугун Оллоҳ Исроил подшоҳлигини сенинг қўлингдан йиртиб олиб, сендан яхшироқ бир юртдошингга берди, – дедилар, – Оллоҳ азза ва жалла ёлғон гапирмас, гапидан қайтмас. У инсон эмаски, гапидан қайтса».

«Мен гуноҳ қилдим, тўғри, – деди Толут, – лекин оқсоқоллар олдида, Исроил олдида ҳурматимни қилиб, мен билан ибодатга боринг, илтимос».

Бирга ибодатга бордилар, Толут ибода­ти­ни адо этди, кейин Сомуил ҳазратлари: «Амолиқ шоҳи Ажожни олиб келинглар», деб амр қилдилар.

Ажож қўрқувдан титрар, ўлим аччиқ бўлса керак, деб ўйларди.

Сомуил пайғамбар: «Сенинг қиличинг она­­ларни фарзандларидан жудо қиларди. Энди сенинг онанг ҳам фарзандидан жудо бў­ла­­ди», деб саждагоҳ олдида уни чопиб ўл­дир­ди. Сўнг Рамадаги уйига кет­ди­лар. Толут ҳам Гивага, уйига равона бўлди.

Шу-шу, ҳазрати Сомуил, қанчалик Толут учун ичи куймасин, то умрининг охиригача у билан бошқа юз кўришгани йўқ.