Сомуил (а.с.) нинг ҳамма айтганлари ўша куни амалга ошди. Оллоҳ таоло Толутни янги одамга айлантирди. Гивага келиши билан пай­ғамбарлар гуруҳига дуч келдилар ва Толут ҳам уларга қўшилиб зикр туша бошлади.

Уни танийдиган одамлар ҳайрон бўлиб: «Толутга нима бўлди? Наҳотки Қайснинг ўғли ҳам пайғамбар бўлса?» дер эдилар.

«Нима қилибди? – деди ўша ерлик бир одам. – Пайғамбарларнинг отаси ким?»

Шу-шу халқ орасида, наҳотки Толут ҳам пай­ғамбар бўлса, деган гап мақолга ай­ла­ниб қолган.

Зикр тушишдан тўхтагач, Толут қурбонгоҳ жойлашган тепаликка чиқди. Кейин уйига борди. Уйга келгач, амакиси: «Қаерларга бординг?» деб савол берди.

—Эшакларни топмай Сомуил ҳазрат­ла­ри­нинг олдига борувдик, — деди у.

—У киши нима деди? — деб сўради амакиси.

—Эшак­ла­ринг топилди, деди, — деб жавоб бер­ди Толут. Подшоҳлик ҳақидаги сўзлар тўғ­ри­си­да ҳеч нарса демади.

Сўнгра Сомуил (а.с.) Исроил халқини Мис­фага, Худонинг ҳузурига йиғиб дедилар:

«Бизнинг эгамиз – Оллоҳ бундай дейди:

“Мен сизларни Мисрдан олиб чиқдим, миср­ликлардан ҳам, сизларга зулм қилган бошқа халқлардан ҳам қутқардим. Аммо бугун сизлар Мендан-нажоткорингиздан юз ўгирдингиз, бизни подшоҳ бошқарсин, де­дин­гиз. Энди қабила-қабила ва уруғ-уруғ бўлиб Менинг ҳузуримда саф тор­тинг­лар”».

Кейин Сомуил (а.с.) ҳар битта қабилани бир­ма-бир чақирдилар. Қуръа Бинямин қа­би­ла­сига тушди.

Сўнгра Бинямин қабиласидаги уруғлар учун қуръа ташланди. Қуръа Матрининг уруғига, ундан кейин эса Қайс ўғли Толутнинг отига тушди. Бироқ Толутнинг ўзи ҳеч қаерда йўқ эди.

Шунда Оллоҳдан: «У қаерда?» деб сў­ра­ди­лар. «Шу ерда, юклар орасида яшириниб ўти­рибди», деди Оллоҳ азза ва жалл. Одам­лар югуриб бориб, Толутни олиб кел­ди­лар. У кўпчилик ичида алоҳида ажралиб ту­рар, бўйи бошқалардан бир бош баланд эди.

«Кўряпсизларми? Мана, Оллоҳ сизлар учун сайлаган подшоҳ! – дедилар Сомуил (а.с.). – Бутун Исроил ичида унга тенг ке­ла­ди­гани йўқ!»

Халқ: «Яшасин подшоҳ!» деб ҳайқирди.

Сомуил яна бир бора халққа под­шоҳ­нинг ҳуқуқ ва вазифаларини тушун­тир­ди­лар, кейин уларни китобга ёзиб, Оллоҳ­нинг ҳузурига қўйдилар.

Сўнгра одамлар тарқалди. Толут ҳам Гивага, ўз уйи­га қайтди. Худодан руҳланган бир гуруҳ жангчи йигитлар унга ҳамроҳ бўлдилар.

Баъзи ёмон одамлар эса: «У бизни қандай қутқаради?» деб, унга таҳқир кўзи билан қарадилар, ҳадя бермадилар.¹ Бироқ Толут уларга эътино қилмади.

Бир ойлардан сўнг амўний Наҳаш лашкар тортиб келиб, Жилъоднинг Ёбис шаҳрини қамал қилди.

Ёбисликлар унга: «Биз билан сулҳ тузинг, биз сизга хизмат қиламиз», деб илтимос қилдилар.

Наҳаш эса: «Яхши, сулҳ тузсам-туза қолай, лекин олдин ҳар бирингизнинг ўнг кўзингизни ўйиб, бутун Исроилни шарманда қиламан», деди.

Ёбис оқсоқоллари: «Бизга етти кун муҳлат беринг, Исроилнинг ҳамма ерига элчи юборамиз. Ҳеч ким ёрдамга келмаса, етти кундан кейин олдингизга чиқиб, таслим бў­ла­миз», дедилар.

Сўнгра ҳар тарафга элчи жўнатиб, амўнийлар қўйган шартни Бани Исроилга овоза қилишди.

Бу хабар Гивага ҳам етиб келиб, шаҳарда йиғи-сиғи бошланди. Толут Гивада яшар, ўша пайтда ҳўкизларини даладан ҳайдаб келаётган эди. Узоқдан йиғи товушини эшитиб: «Нима гап, нима бўлди?» деб сў­ра­ди. Шумхабарни эшитгач, қаттиқ ға­заб­лан­ди. Ҳайдаб келаётган иккала ҳў­ки­зи­ни чо­пиб ўлдирди. Чунки Оллоҳ унинг қал­би­ни жунбушга келтирган эди.

Ҳўкизларини нимта-нимта қилиб элчиларнинг қўлига берди-да: «Исроилнинг ўн икки қабиласига етказинглар, кимда-ким Толут ва Сомуилнинг орқасидан эргашмаса ҳўкизларини чопиб ташлайман», деди.

Худодан қўрқув келиб, бутун халқ бирга­ликда – Исроилдан уч юзта гуруҳ, Яҳу­зиядан ўттизта гуруҳ – Вазакка тўп­лан­ди.

Кейин Толут ёбислик элчилар­га: «Бориб айтинглар, эртага қуёш қиз­дир­ган вақт­да душманлардан қутуласиз­лар», деди.

Элчилар Ёбисга қайтиб келиб, Толутнинг гапини халққа етказдилар.

Ҳамманинг ичи­га хурсандчилик кирди. Кейин амў­ний­лар­га хабар юбориб: «Эртага олдингиз­га чиқамиз, бизга нимаики қилишни хоҳ­ла­сан­гиз­лар қиласизлар», дейишди.

Толут кечаси йигитларини уч гуруҳга бў­либ, тонг саҳарда амўнийлар қарор­го­ҳи­га ҳужум қилди.

Жанг пешингача давом этди. Тирик қолган амўнийлар жон сақлаш учун якка-якка ҳар томонга қараб қочиб кетдилар.

Кейин халқ: «Қани ўша, энди бизга Толут подшоҳ бўлар эканми, деган одамлар? Биз уларни ўлдирамиз», деб Сомуил пай­ғам­бар­нинг олдига келди.

Бироқ Толут: «Бугун ҳеч кимни ўлдир­май­миз, бугун Оллоҳ бизни душ­ман­ла­ри­миз­дан қутқарди», деб уларга рухсат бермади.

Сомуил (а.с.): «Кетдик, Гилгалга бориб, То­лут­нинг подшоҳ бўлга­нини тас­диқ­лай­миз», дедилар.

Ҳамма Гилгал­га келиб, Оллоҳ олдида Толутни под­шоҳ деб тан олдилар. Қур­бон­лик­лар сўйиб, бутун Бани Исроил Толут билан бирга байрам қилди.