Кейин Довуд пайғамбар Оллоҳдан:

—Мен энди нима қилай? Яҳузия шаҳарларидан бирортасига борайми? — деб сўрадилар.

—Бор! — деган ваҳий келди.

—Қайси шаҳарга борай?

—Ҳабрунга, — деб жавоб берди Парвардигор.

Шундан сўнг Довуд (а.с.) икки хотинини олиб Ҳабрунга кетдилар. Йигитлари ҳам оилалари билан бирга йўлга тушдилар. Ҳаммалари келиб Ҳабрун теварагидаги қиш­лоқларга ўрнашдилар.

Кейин Яҳузия халқи Ҳабрунга йиғилиб, Довуд (а.с.) ни Яҳу­зия устидан подшоҳ қилиб тахтга ўт­қаз­дилар.¹

Бани Исроилнинг бошқа² минтақаларига эса Толутнинг қирқ яшар ўғли Эш­бушат подшоҳлик қила бошлади.

Довуд пайғамбарнинг мана бу ўғиллари Ҳаб­рунда туғилган: тўнғич ўғли Амнўн – язареллик Ахиноамдан туғилди, иккинчиси Килоб – кармиллик Наволнинг беваси Абижойлдан туғилди, учинчиси Абусалом – Жашур шоҳи Талмойнинг қизи Макодан туғилган, тўртинчиси Адўниё – Ҳажит хонимдан туғилган, бешинчиси Шафатиё – Обидадан туғилган, олтинчиси – Ятаръом, Ажло Бибидан туғилган.

Орадан бир қанча вақт ўтгач, Толутнинг ўғли Эшбушат ўз аъёнлари тарафидан ўлдирилди. Шундан сўнг Исроилнинг ўн икки қабиласи Ҳабрунга – Довуд алайҳис-саломнинг олдига келиб:

«Биз ҳаммамиз қавм-қариндошмиз. Толут подшоҳ тириклигида сиз урушларда Ис­ро­ил лашкарига бошчилик қилар эдин­гиз. Оллоҳ сизга: сен Менинг халқим Бани Ис­ро­ил­га чўпонлик қиласан, уларга раҳ­на­мо бўла­сан, деб ваъда берган. Энди ўзин­гиз ҳаммамизга бош бўлинг», де­ди­лар.

Шу тариқа Довуд (а.с.) Ҳабрунда Исроил оқсоқоллари билан аҳд туздилар. Исроил оқсоқоллари у кишини ёғ билан масҳ этиб, Бани Исроил устидан подшоҳ қилиб тайинладилар.

Ўша пайтда Довуд пай­ғам­бар ўттиз ёшга кирган бўлиб, ҳаммаси бўлиб қирқ йил подшоҳлик қилдилар. Ҳабрунда етти йилу олти ой Яҳузия устидан, Байт-ул-Муқаддасда эса ўттиз уч йил бутун Бани Исроил устидан ҳукм юргиздилар.

Бу давр мобайнида бир марта ябусийлар билан, бир марта эса филис­тий­лар билан жанглар бўлиб ўтган. Оллоҳ таолонинг кўмаги билан До­вуд пайғамбарнинг қўли баланд келиб, душманлар устидан ға­ла­ба­га эришганлар. Байт-ул-Муқаддас³ ҳам ўша даврда тасарруф бўл­ган.

Шундай қилиб, Довуд (а.с.) нинг қудрати ва азамати кундан-кунга ошиб борар, чунки Қодири мутлақ Худо у киши билан бирга эди. Байт-ул-Муқаддасга келганларидан кейин, бу ерда яна канизак ва хотинлар ол­дилар, улардан ўғил-қизлар кўрдилар.

Ҳазрати Довуд ўз қасрида роҳату фа­ро­ғатда ҳаёт кечирар, Оллоҳ у ки­ши­ни ҳамма душ­манларидан тинч-омон сақ­ла­ёт­ган эди.

Бир куни шоҳ, На­тан пайғамбарга: «Қара, мен садр ёғо­чи­дан қурилган қасрда яшай­ман, Аҳд Сан­ди­ғи эса чодирда ту­риб­ди», дедилар.

«Кўнг­лингиздаги ишни қи­ла­веринг, – деди пай­ғам­бар. – Оллоҳ сиз билан». Лекин ўша куни кечаси унга Оллоҳ­дан ваҳий нозил бўлди:

«Бориб, қулим Довудга айт: Менинг ам­рим бу: сен Мен учун уй қуролмайсан. Бани Исроилни Мисрдан олиб чиққанимдан бери Аҳд Сандиғи у ердан бу ерга кўчиб юрди, уйда эмас, чодирда турди. Лекин Мен ҳеч қачон Исроил пешволарига: нега Мен учун садрдан уй қурмадинглар, деб айтганим йўқ.

Довудга айт: Мен сени яйловдан, қўй суруви орасидан танлаб олиб, Ўз халқимга раҳнамо қилдим. Қаерга борсанг, сен билан бирга бўлдим, жанг­лар­да душманларингни ҳалок қил­дим.

Энди номингни ер юзида улуғ қи­ла­ман, хонадонингни мустаҳкамлайман. Вақт-соати келиб ота-боболаринг ёнига кетгач, Мен сенинг зурриётингдан бир кишини подшоҳ қилиб кўтараман. Унинг подшоҳлигини мустаҳкам қиламан. Мен учун уйни у қуради. Мен унинг валийси бўламан, у Менинг ворисим⁴ бўлади.

Гуноҳ қилса, оталарча жазолайман, ле­кин му­ҳаббатим уни ҳеч қачон тарк этмай­ди. Сен­дан олдинги подшоҳни-Толутни раҳ­ма­тим­дан маҳрум қил­ган эдим. Лекин се­нинг нас­линг тоабад подшоҳлик қилади, тах­ти аба­дий бўлади».

Пайғамбар келиб Оллоҳ таолонинг сўз­ла­ри­ни ҳазрати Довудга етказдилар.

Довуд (а.с.) кўп зафарларга эришдилар. Фи­лис­тийларга ҳужум қилиб, уларни мағлуб қилдилар ва Бани Исроилни уларнинг назоратидан тўлиқ озод этдилар.

Кейин Мўоб лашкари устидан ғалаба қозондилар ва Мўоб халқи Бани Исроилга ўлпон тўлайдиган бўлди.

Сўбо подшоҳи Ҳадад Азар Фурот дарёси бўйидаги ноҳияларга ҳужум қилган эди, Довуд пайғамбар уни ҳам тор-мор қилдилар: бир минг етти юз суворийсини, йигирма минг пиёда ас­ка­ри­ни асир олдилар.

Арам лашкари Да­машқдан Сўбога ёрдамга келган эди, До­вуд (а.с.) уларни ҳам мағлуб қилди, йи­гир­ма икки минг нафарини ўлдирди. Кейин ўз аскарларидан бир қисмини Дамашққа жойлаштирдилар ва Арам халқи ҳам Бани Исроилга ўлпон берадиган бўлди.

Хуллас, До­вуд (а.с.) қаерга бормасинлар, Оллоҳ тао­ло у киши билан бирга эди. Ҳазрати Довуд Бани Исроил учун адолат ва инсофни таъмин қилдилар.

Бир куни Амўн шоҳи Наҳаш оламдан ўтиб, унинг ўрнига ўғли Ҳонун тахтга ўтирди. Довуд (а.с.): «Наҳаш менинг содиқ дўстим эди, ўғли билан ҳам дўст бўлайлик», деб таъзия билдириш учун унинг ҳузурига ўз элчиларини жўнатдилар.

Шунда Амўн беклари Ҳонунга: «Довуд бу одамларни отангизни ҳурмат қилиб жў­нат­ган эмас! Ёмон ният билан, шаҳарни кузатиб-текшириб қўлга киритиш учун жўнатган», дедилар.

Шундан сўнг Ҳонун, келган элчи­лар­ни ушлаб, соқолларининг бир то­мо­ни­ни қириб, кийимларини кин­ди­гигача ке­сиб, орқага қайтаради.

Довуд (а.с.) бу воқеани эшитиб элчилари ол­дига нафар жўнатдилар ва: «То со­қо­лин­гиз ўсгунча Ариҳода қолинглар», деб та­йин­ла­ди­лар.

Амўнийлар энди уруш бўлишини билиб, ҳар томондан ўзларига куч тўплай бош­ла­ди. Байт-Раҳуб ва Сўбадан йигирма минг арамий пиёда аскар ёлланди. Маако под­шо­ҳидан мингта ва Тўб халқидан ўн икки минг аскар чақирдилар. Довуд (а.с.) буни эшитиб, лашкарбошиси Ёваб бошчилигида ҳамма йигитларини урушга сафарбар қилдилар.

Амўн лашкари шаҳар дарвозаси олдида саф тортган эди. Байт-Раҳуб ва Сўбадан кел­ган Арам аскарлари ҳамда Тўб ва Маа­ко­дан келган лашкарлар ялангликда алоҳида саф тортишди.

Бани Исроилнинг лашкарбошиси Ёваб душ­ман­ларнинг ҳам орқадан ва ҳам ол­дин­дан ҳужум қилмоқчи эканини кўриб, Ис­ро­ил­нинг сара аскарларини Арам лаш­ка­рига қарши қўйди. Қолганларга эса укаси Абушайни бош қилиб, амўнийларга қарши ташлади ва Абушайга:

«Агар Арам лашкари мендан устун келадиган бўлса, ёрдамга кел, – деди. – Агар амўнийлар сени енгадиган бўлса, мен ёрдамга бораман. Дадил бўл! Халқимиз учун, Оллоҳнинг шаҳарлари учун жанг қиламиз. Оллоҳ нимани хоҳласа қилади», деди.

Жанг бошланди. Арам лашкари Ёвабнинг йи­гит­ларига дош беролмай қоч­ди­. Буни кўриб, амўнийлар ҳам қочиб, шаҳарга беркиндилар. Шундан сўнг Ёваб жангни тўхтатиб, Байт-ул-Муқаддасга қайтди.

Мағлубиятдан сўнг, Арам лашкари яна куч тўплаб жангга ҳозирлана бошлади. Шоҳ Ҳадад Азар Фурот дарёсининг на­ри­ги томонидаги арамийларга ҳам хабар бериб, уларни чақиртирди ва ҳаммаларини лаш­кар­бошиси Шўбак бошчилигида Ҳелом шаҳрига тўплади. Шу билан Ҳеломда яна жанг бўлди. Арам лашкари Бани Исроилга қарши жанг қилди.

Бу сафар ҳам Бани Исроилнинг қўли устун келиб, Арам лашкарининг етти юзта жанг аравакашини ва қирқ минг отлиқ аскарини ўлдирди. Ҳадад Азарнинг лашкарбошиси Шўбак жанг майдонида жон берди.

Шундан сўнг, Ҳадад Азарнинг қўл ос­ти­даги ҳамма подшоҳлар Исроил халқи билан сулҳ тузишга мажбур бўлдилар ва Бани Исроилга қарам бўлдилар.

Ора­дан кўп йиллар ўтди. Довуд (а.с.) ҳам қаридилар. Устларига қанча кўрпа сол­са­лар ҳам ҳеч исимас эдилар.

Шунда сарой аъёнлари: «Аълоҳазрат, сиз­га қараш учун бир бокира қиз топсак, қўй­нин­гиз­да ётса исийсиз», дейишди ва гўзал қиз излаб бутун Исроилни ахтариб чиқ­ди­лар.

Ниҳоят, Шўнамдан Обиша деган бир чиройли қизни танлаб, подшоҳнинг хиз­ма­ти­га қўйдилар. Лекин подшоҳ у билан қўшилгани йўқ.