Бироқ Амўн шоҳи Ёффайнинг гапларига қулоқ солгани йўқ.

Кейин Ёффай Оллоҳдан қудрат олиб, Жилъ од ва Манашега, кейин Жилъоднинг Мисфасига борди, у ердан эса амўнийларга қарши урушга чиқди.

Душманга яқинлашар экан ўзича: «Ё Оллоҳ! Агар менга ғалаба берсанг, уйга қайтганимда нима биринчи бўлиб дарвозамдан чиқса, Сенга назр қилиб, оловда куйдираман», деб қасам ичди.

Ўша куни Худо Ёффайни қўллади. У душманларга қаттиқ зарба бериб, Ароердан Миннитгача, то Абил Карамимгача уларни тор­мор қилди. Ҳаммаси бўлиб йигирмата шаҳар унинг қўлига ўтди. Ғалаба билан Мисфага ­уйига яқинлашар экан, не ҳолки, отамни ғалаба билан табриклайман, деб тамбурин чалиб, рақсга тушиб ... қизи дарвозадан чиқади. Ёффайнинг ана шу қизидан бошқа фарзанди йўқ эди.

Буни кўриб Ёффайнинг қалбидан оҳ деган нола чиқди. Мусибатдан кўйлагини йиртиб: «Эҳ қизгинам, нима қилиб қўйдинг?! Бошимга не кўргулик солдинг! – деб фарёд қилди. – Мен Оллоҳга қасам ичувдим, энди қасамимни қандай бузаман?!»¹

«Отажон, – деди қизи отасига, – Оллоҳнинг олдида қасам ичган бўлсангиз, қасамингизни бажаринг. Оллоҳ душманларингиздан қасос олишга ёрдам берди­ку! Менга фақат икки ой муҳлат берсангиз бас, дугоналарим билан тоққа чиқиб, бокиралигимга мотам тутиб келаман».

Шу билан Ёффайнинг қизи дугоналари билан тоғларга чиқиб, икки ой бокиралигига мотам тутди. Икки ойдан сўнг, уйга қайтгач, отаси ичган қасамини адо этди.

Шу-­шу Исроилнинг қизлари ҳар йили тўрт кун Ёффайнинг қизи учун йиғлаб мотам тутишни ўзларига одат қилганлар.