Довуд (а.с.) келиб: «Ҳазратим, бу фи­лис­тий­ни деб руҳингиз тушмасин, мен у билан жанг­га тушаман», дедилар.¹

«Сенинг кучинг етмайди, – деди подшоҳ. – Ҳали ёшсан, у эса урушда суяги қотган таж­ри­ба­ли жангчилардан».

«Мен чўлда отамнинг қўйларини боқиб юр­ганимда баъзан шер, баъзан айиқлар ке­либ сурувдан қўй тортиб кетарди, – де­ди­лар Довуд (а.с.). – Ўшанда мен уларнинг изи­дан қувиб бориб, қўйимни уларнинг оғ­зи­дан тортиб олар эдим. Менга ҳужум қи­ла­диган бўлса, ёлидан ушлаб уриб ўл­ди­рар­дим. Шерниям, айиқниям ўл­дир­ганман, бу кестирилмаган ким бў­либ­ди тирик Худо­нинг лашкарини ҳақорат қилади?! Мени шеру айиқ чан­га­ли­дан асраган Оллоҳ, бу фи­листийдан ҳам асрайди».

Шундан сўнг Толут: «Майли, бор, Оллоҳ сенга ёр бўлсин!» деди ва эгнидаги жанг либосини ечиб, Довуд (а.с.) га берди. Бошига бронза дубулға, эгнига совут кий­дирди.

Лекин Довуд (а.с.), подшоҳнинг қилич осил­ган камарини совут устидан боғлаб, у ёқдан-бу ёққа юриб кўрдилар-да: «Мен буларни киймайман, ўрганмаганман», деб ечиб таш­ла­дилар.

Кейин сойдан бешта силлиқ тош териб, чўпон халтасига солдилар, таёғи билан палахмонини қўлларига олиб Жолут­га қарши майдонга тушдилар.

Филистий ҳам қалқон кўтарган қу­рол­бар­до­ри билан Довуд томон юрди ва “мен билан олишишга чиққан ким экан”, де­ган­дек у кишига бошдан-оёқ разм солди.

Довуд­нинг ҳали жуда ёш эканини кўриб мен­си­мади. Кейин таёғини кўриб:

«Нима, мен сенга итманми, олдимга таёқ кўта­риб келдинг, – деб худоларининг номи билан у кишини қарғади. – Кел, келавер, ҳозир гўштингни тилкалаб, кўкдаги қуш­лар­га, даштдаги ҳайвонларга ем қиламан!»

Довуд алайҳиссалом эса бунга жавобан дедилар:

«Сен менга қарши найза ва қилич билан чиқдинг, мен эса сен ҳақорат қилган Оллоҳ номи билан, Исроил лашкарининг Худоси номи билан чиқдим, – деб жавоб бердилар. – Оллоҳнинг ёрдами билан мен бугун бошингни оламан. Фи­лис­тийлар жасадини кўкдаги қушларга, ердаги ҳайвонларга едираман. Шунда бутун ер юзи Исроилда Худо борлигини билиб олади.

Эй оломон! Нажот – қиличу най­задан эмас, балки Оллоҳдан келади! Чунки бу жанг – Оллоҳнинг жанги, У бугун душ­­манларимизни қў­ли­миз­га таслим қи­ла­ди!»

Жолут олдинга ташланди. Довуд (а.с.) ҳам югу­риб чиқиб, халтасидан тош олиб, па­лах­монга солиб отдилар.²

Тош бориб Жо­лут­нинг пешанасига қадалди. Филистий паҳ­ла­вон ўша он ерга юзтубан йиқилди.

Шундай қилиб ҳазрати Довуд, ўша куни фи­листийни бир дона тош билан мағлуб қил­дилар. Жангга чиққанларида қўлларида қиличи ҳам йўқ эди.

Кейин югуриб бо­риб, ёвни ўз қиличи билан ўлдирдилар, кал­ла­си­ни танидан жудо қилдилар.

Филистийлар лашкари Жолутнинг ўл­га­­ни­ни кўриб, жанг майдонини ташлаб ҳар томонга қоча бошладилар. ³

Исроил қўшини ғолибона қийқириқ билан уларни то Жат ва Аккаронгача таъқиб қилиб борди. Бутун Шаарим йўли бўйлаб филистийлар жасади ёйилиб ётган эди.

Таъқиб қилиб бўлгач, Бани Исроил ортга қайтиб, душман қа­рор­го­ҳини талон-тарож қилди.

Довуд филистий билан жангга чиқа­­ёт­га­н­ида Толут, лашкарбошиси Аб­нур­дан: «Бу йигит кимнинг ўғли?» деб сў­ра­ган эди.

«Ҳазратим, билмайман!» деб жавоб беради Абнур. «Бил», дейди подшоҳ.

Довуд (а.с.) филистийни енгиб, калласини олиб келаётганларида Абнур у кишини подшоҳнинг олдига бошлаб келди.

«Кимнинг ўғлисан?» деб сўради Толут.

«Байт­лаҳмлик Ийшаанинг», деб жавоб бер­дилар Довуд алайҳис-салом.

Подшоҳнинг ўғли Янатон Довудга кўнгил боғлаб, уни ўзини яхши кўргандай яхши кўриб қолган эди. Шунга у билан аҳд боғлаб, устидаги кийимини, белидаги ка­ма­рини, совутини, қилич-камонини у ки­шига совға қилди.

Ўша кунги ғалабадан сўнг Толут Довуд (а.с.) ни ўз ёнида сақлади, отасининг уйига қай­тишига рухсат бермади.

Қаерга жў­нат­масин, ҳазрати Довуд ҳар бир жангдан ғалаба билан қайтар эдилар.

Шундан сўнг Толут, у кишини Исроил қўшинига сар­карда қилиб тайинлади. Халққа ҳам, амал­дор­ларга ҳам бу нарса маъқул эди.