«Бас, уни маломатга лойиқ бўлган ҳолида наҳанг балиқ ютди» Вас-Соффот 37:142.

Оллоҳ таоло эса, Юнус (а.с.) ни ютсин деб катта бир балиқ юборди ва у киши уч кечаю уч кундуз¹ ба­лиқ­нинг ичида бўлдилар. Балиқ ичида Юнус (а.с.) Оллоҳ таолога дуо қилади:

Ўлим оғушида чекдим оҳу-дод,

Оллоҳим, нажот бер, деб қилдим фарёд.

Тушкунликка тушиб дедим: «Мабодо,

Ҳаёт нафасидан бўлдимми жудо?

Магар энди ибодатлар қилолмам,

Ал-Ақсони зиёрат ҳам этолмам?»

Пастга тортар эди гирдоб сувлари,

Бўйнимдан бўғарди денгиз ўтлари.

Чўкиб Барзақ тубига етган эрдим,

Умид узиб жаҳондан кетган эрдим.

Ўликлар маскани ичра қамалда

ётардим, эй Оллоҳ, шундай маҳалда

иноят кўрсатиб тутдинг қўлимдан,

мени қутқаздинг-ку мангу ўлимдан.

Нафасим узилиб, барча умидим

Тугаганда, Оллоҳ, Сени эсладим.

Сени эсладим-у, Сенга дод солдим,

Байтуллоҳга етиб борди дуойим!

Кимки тавоф этар арзимас бутни,

инкор этар Худо меҳри-лутфини.

Мен-чи шукур қилиб, айтиб олқишлар,

Сенга қиладурман қурбон-назрлар.

Сендан келар қудрат, Сендадир нажот!³

«Энди агар у тасбеҳ айтувчилардан бўл­маса эди, албатта у балиқ қорнида то қайта тириладиган кунгача қолиб кетган бўлур эди. Бас Биз уни... қуруқликка отдик» Вас-Соффот сураси, 143-145.

Кейин Оллоҳ таоло балиққа амр қилди ва балиқ ҳазрати Юнусни қуруқликка чиқариб ташлади. Ва Оллоҳдан Юнус пай­ғам­бар­га иккинчи марта буйруқ келди: «Тур, Найнаво шаҳрига бор! Уларга Ме­нинг сўзларимни эълон қил!» деди. Юнус (а.с.) Оллоҳ­нинг амрига бўйсуниб, Най­на­вога бор­­ди­лар.

«Биз уни юз мингдан ортиқ (одам яшай­ди­ган жой) га пайғамбар қилиб юбордик». Вас-Соффот 37:147.

Найнаво жуда катта ва муҳим шаҳар бўлиб, уни зиёрат қилишга уч кун вақт кетар эди.

Юнус (а.с.) шаҳарда юриб куни билан: “Қирқ кундан кейин Найнаво вайрон бўлади”, деб жар солдилар.

Найнаволиклар Оллоҳ­нинг сўзини эшитиб, ишониб, тавбага юз тутдилар. Шаҳардаги каттаю кичик қанорга ўраниб рўза тута бошлади. Най­на­во подшоҳи ҳам тахтидан тушиб, шоҳо­на кийимларини ечди, қанорга ўра­ниб, усти­га кул сочди ва бутун Найнаво аҳлига:

«Ҳеч ким – на инсон, на ҳайвон овқат ема­син, сув ичмасин. Ҳамма қанор кийсин! Оллоҳ­га ялининглар! Илтижо қи­линг­лар! Гу­ноҳ ишлардан қайтинглар, зулм­дан қўл тор­тинг­лар! Ким билади, бал­ки Оллоҳнинг раҳми келиб ғазабидан қайтар, биз­ни ўлдирмас?» деб фар­мон бер­ди.

Шундай қи­либ Найнаво халқи тав­ба қилди, ёмон ишлардан қўл тортди. Буни кўрган Худо уларга раҳм қилиб, айт­ган му­си­ба­тини уларга юбор­гани йўқ.