Бир куни, Абинзорда Бани Исроил билан филистийлар орасида уруш бўлди. Жангда филистийлар лашкари устун келди. Бани Исроилдан тахминан тўрт минг киши ҳалок бўлди.

Қароргоҳга қайтгач, Исроил пеш­волари ҳайрон бўлиб: «Нега Оллоҳ бугун бизни филистийларга мағлуб қилди? Си­лом­га бориб Аҳд сандиғини олиб келайлик, бизни душмандан қутқарсин», дедилар ва Силомга одам юбориб, Аҳд сандиғини қа­рор­гоҳга келтирдилар. Ҳазрат Алининг ўғиллари Афний билан Финеҳ ҳам улар билан бирга келди.

Сандиқ қароргоҳга келиши билан, исроилликлар еру кўкни ларзага солиб, наъра тортдилар. Филистийлар буни эшитиб, нима бўлди экан, деб ҳайрон бўлишди. Кейин Аҳд сандиғи келганини билиб, қўрқиб кетдилар.

«Бани Исроил жангга ўз­ларининг худосини олиб келибди, энди ҳоли­мизга вой! – дер эди улар. – Аввал ҳеч бундай нарса бўлмаган эди! Уларнинг худолари кучли! Энди ким бизни қутқаради?»

Бошқалари: «Мана шу худолар мисрликларни даштда ҳар хил офатларга гирифтор қилган! Биродарлар, бўшашмайлик. Агар мардлик билан жанг қилмасак, ўзимиз иб­ронийларга қул бўламиз!» деб уларни урушга чорлади.

Жангда филистийлар ғалаба қозонди. Бани Исроил қаттиқ зарба еб, мағлуб бўлди. Ўттиз минг одами ҳалок бўлди, қолганлари уй-уйларига қочиб кетдилар. Ҳазрат Алининг иккала ўғли – Афний ҳам, Финеҳ ҳам ўлди. Аҳд сандиғи эса душманга ўлжа бўлди.

Биняминлик бир киши жанг майдонидан қо­чиб, кийимлари йиртилган, боши­га тупроқ сочилган ҳолда ўша куни Силом­га етиб келди. Шум хабарни эшитиб, ша­ҳарликлар доду фарёд кўтардилар.

Бу пайтда руҳоний Али йўл четида курсида, Аҳд сандиғи нима бўлди экан, деб хавотирланиб ўтирган эди. (У киши тўқсон саккиз ёшда бўлиб, кўзлари нурсизланиб, кўрмай қолган эди.)

Йиғи-сиғини эшитиб, одамлардан: «Нима бўлди?» деб сўради. Ҳалиги киши руҳоний­нинг олдига келиб: «Мен урушдан қочиб келдим», деди.

«Нима бўлди, ўғ­лим?»

«Филистийлардан қочдик, йи­гит­ла­ри­мизнинг кўпи ҳалок бўлди. Иккала ўғ­лин­гиз – Афний ҳам, Финеҳ ҳам ўлди. Худо­нинг сандиғи ҳам қўлдан кетди», деди у.

Аҳд сандиғи душман қўлига тушганини эши­тиб, ҳазрати Али ўтирган жойидан орқасига қараб йиқилди. Бўйни узилиб, ўша ерда жон берди. У Бани Исроилга қирқ йил ҳа­камлик қилган эди.

Ҳазрат Алининг келини, Финеҳнинг хотини ҳомиладор бўлиб, ой-куни яқин эди. Аҳд сандиғи қўлдан кетганини, қайнотаси ва эри ўлганини эшитган пайт уни тўлғоқ тутди. Тўлғоқ дарди кучли келиб, зўрға кўз ёриди. Жон берар экан, доя хотинлар: «Қўрқма, қўрқма, ўғил кўрдинг», деб далда бердилар.

У эса дояларнинг гапига эътибор бермади. Ўлар экан, «Оллоҳнинг сандиғи қўлдан кетди, Исроилдан шуҳрат юз ўгирди», деб ўғлига “Ихавод” деб от қўйди. Ҳақиқатан ҳам Оллоҳнинг сандиғи қўл­дан кетган, эри ҳам, қайнотаси ҳам вафот этган эди.

Филистийлар Аҳд сандиғини Абинзордан Ашдод шаҳрига олиб келиб, Дағон бутхонасига, Дағон ҳайкалининг ёнига қўй­ дилар. Эртаси куни эрталаб қарасалар, Дағон Аҳд сандиғининг олдида, ерда, юзтубан бўлиб йиқилиб ётган экан! Улар Дағонни жойига кўтариб қўйдилар.

Кейинги куни эрталаб яна Дағонни Аҳд сандиғи олдида юзтубан ётган ҳолда топдилар. Фақат бу сафар унинг боши билан икки қўли кесилиб, остонада ётган эди.

(Шу сабабдан Дағон коҳинлари ҳамда бутхонани зиёрат қилиш учун келадиган одамлар бугунгача остонанинг ўша жойига оёқ босмайдилар.)

Аҳд сандиғи Ашдодга келгач, Оллоҳ таоло ашдодликлар устига ва Ашдод атро­фида яшовчи аҳоли устига офат ва қўр­қув юбор­ди. Одамларнинг баданига шиш­лар тош­ди. Буни кўрган ашдодликлар талваса­га тушиб:

«Исроил худосининг санди­ғини бошқа жойга жўнатамиз! У бизни ҳам, маъбудимиз Дағонни ҳам жазолаяпти», деб филистий пешволарини бир жойга тўп­лади­лар. Раҳбарлар қарорига кўра сандиқни Жат­га кўчирадиган бўлишди.

Сандиқ Жатга келиши билан Жатни ҳам офат ва қўрқув қамради. Халқ, баданларига шиш тошиб азобда қолган, ҳаммани ваҳима босган эди.

Шунда улар Аҳд сандиғини Эҳронга, филис­тий­ларнинг бошқа бир шаҳрига жўнатди­лар. Сандиқни кўриб, эҳ­рон­лик­лар: «Бизни ўлдириш учун исроилликларнинг сандиғини олиб келдингларми?» деб фарёд кўтардилар.

Дарҳақиқат, Эҳрон аҳлига ҳам ўлат тарқаб, тирик қолганлари оғриқдан азоб чека бошладилар. Бутун шаҳар аҳлини даҳшат босди. Одамларнинг фарёди осмону кўкка ўрлади.

Филистий пешволари яна кенгаш қуриб: «Энди нима қиламиз? Яхшиси, Бани Ис­роил­нинг сандиғини ўзларига қай­та­райлик. Бўлмаса, ҳаммамиз қирилиб кетамиз», деб қа­рор қилдилар.

(Аҳд сандиғи етти ойдан бери филистийлар юртида эди.)